Wat is een goede dansles waard?

Een goede les geeft je iets mee wat langer blijft dan het uur in de studio.

Misschien is dat wel de eenvoudigste manier waarop ik kan omschrijven.

Natuurlijk wil ik dat leerlingen technisch sterker worden. Dat ze muzikaliteit, kracht en coördinatie ontwikkelen en steeds meer mogelijkheden ontdekken in hun eigen lichaam.

Maar voor mij zit de echte waarde van dansonderwijs nog ergens daarachter. Dans leert je communiceren zonder woorden. Samenwerken en tegelijkertijd je eigen plek innemen. Omgaan met spanning, kwetsbaarheid en gezien worden. Je ontdekt dat iets niet meteen kunnen geen mislukking is, maar onderdeel van een proces. Je leert creëren, doorzetten, keuzes maken en vertrouwen opbouwen in jezelf en in anderen.

Artistieke ontwikkeling maakt je wereld groter.

Niet omdat iedere leerling later danser moet worden. Juist niet. Maar omdat je door dans ervaringen en vaardigheden opdoet die moeilijk op een andere manier te vervangen zijn. Door te maken in plaats van alleen te consumeren. Door te proberen zonder vooraf te weten of iets lukt. Door gecorrigeerd te worden, opnieuw te beginnen, samen ergens naartoe te werken en soms uiteindelijk op een podium te staan.

Dat is voor mij de waarde van goed dansonderwijs. Je leert niet alleen wat je lichaam kan. Je leert ook iets over wie jij bent wanneer iets spannend wordt, wanneer je moet samenwerken, wanneer je wordt uitgedaagd of wanneer iets eindelijk lukt waar je weken voor hebt gewerkt. Dat is voor mij de waarde van goed dansonderwijs.

En precies daarom denk ik ook veel na over een vraag die op het eerste gezicht een stuk minder artistiek klinkt: Hoe zorg je ervoor dat die kwaliteit betaalbaar en bereikbaar blijft?

Kwaliteit begint bij de docent

Goed dansonderwijs begint voor mij bij goede mensen voor de groep.

Een gedegen opleiding en technische achtergrond zijn belangrijk, maar een mooi cv maakt iemand nog niet automatisch tot een goed docent.

Je moet een groep kunnen zien. Weten wanneer iemand uitdaging nodig heeft en wanneer juist vertrouwen. Techniek kunnen uitleggen in plaats van alleen voordoen. Oog hebben voor verschillen tussen leerlingen en een omgeving creëren waarin hard gewerkt kan worden zonder plezier en eigenheid kwijt te raken.

En binnen Dansplein hoort daar nog iets belangrijks bij: samenwerken.

Een dansschool bouw je niet met allemaal losse eilandjes. Een docent kan individueel nog zo sterk zijn; als iedereen alleen zijn eigen les, groep of belang ziet, ontstaat er nooit iets groters.

Juist samen creëren is voor mij de kern van een creatieve organisatie.

Een leerling die bij ballet iets leert, neemt dat mee naar modern. Een docent ziet een ontwikkeling waar een andere docent op kan voortbouwen. Groepen ontmoeten elkaar in een voorstelling. Choreografieën gaan in elkaar op. Het geheel wordt uiteindelijk groter dan iedere afzonderlijke les.

Dat vraagt vakmanschap, maar ook betrokkenheid bij elkaar en bij de school.

Sommige lessen zouden op papier misschien niet moeten bestaan

Een goede docent kost geld.

Daar komen studiohuur, administratie, verzekeringen, online systemen, voorstellingen en tientallen kleinere kosten bij die vrijwel niemand ziet wanneer de muziek gewoon aangaat.

Om een les financieel gezond te krijgen, heb je uiteindelijk een bepaald aantal leerlingen nodig.

En toch staan er bij Dansplein soms lessen op het rooster waarvan ik heel goed weet dat ze op een spreadsheet niet de meest logische keuze zijn.

Groepen die kleiner zijn dan wenselijk. Lessen waarvan de kosten nauwelijks worden gedekt.

Maar die ik niet zomaar wil schrappen. Omdat ze iets toevoegen aan onze leerlijn. Omdat een kleine groep voor die leerlingen juist enorm waardevol kan zijn. Omdat ik vind dat een bepaalde stijl binnen een brede dansschool beschikbaar moet zijn. Of omdat ik zie wat er in zo'n groep ontstaat en niet geloof dat alles wat waarde heeft direct in winst uit te drukken moet zijn.

Soms moet de eerste vraag niet zijn: Wat levert deze les op?

Maar:

Wat levert deze les iemand op?

Commitment mag worden beloond

Iedere zomer kijk ik naar onze tarieven.

Kosten stijgen en het voor de hand liggende besluit zou zijn om het lesgeld ieder jaar mee te laten bewegen.

Dit schooljaar heb ik ervoor gekozen dat bij onze jaarinschrijvingen niet te doen.

Wie zich voor een volledig dansjaar inschrijft, betaalt hetzelfde maandtarief als afgelopen schooljaar.

De maandelijks opzegbare inschrijving is wel verhoogd.

Niet omdat ik flexibiliteit wil bestraffen, maar omdat ik commitment en doorzettingsvermogen wil belonen.

Goed dansonderwijs heeft tijd nodig.

Een leerling loopt soms wekenlang tegen iets aan wat niet lukt en ontdekt maanden later ineens dat het vanzelfsprekend is geworden. Een docent leert een groep kennen. Dansers leren op elkaar vertrouwen. En juist doordat je blijft komen, ontstaat er ruimte om voorbij dat eerste enthousiasme te komen en werkelijk ergens beter in te worden. Ontwikkeling laat zich moeilijk in losse maanden opdelen. Er zit ook waarde in zeggen: Ik geef mezelf dit jaar de tijd. Tijd om iets nog niet te kunnen. Tijd om te groeien. Tijd om soms door een moeilijke periode heen te gaan en vervolgens te ontdekken hoeveel verder je bent gekomen.

Wie zichzelf een heel schooljaar geeft om ergens in te groeien, maakt naar mijn overtuiging een waardevolle keuze.

Dat commitment mag ook terug te zien zijn in het tarief.

Wat als één les per week niet genoeg is?

Ik moedig de dansers altijd aan om andere lessen en docenten te ontdekken.

Niet omdat ik zo graag een tweede of derde inschrijving wil verkopen.

Integendeel.

Ik doe dat omdat ik weet hoe waardevol het kan zijn.

Ballet kan een moderne danser technisch veranderen. Modern kan een hiphopper anders naar gewicht en ruimte laten kijken. Show & Performance kan iemand leren zichzelf volledig te presenteren. Een andere docent kan precies die ene aanwijzing geven waardoor iets ineens op zijn plek valt.

Voor veel leerlingen is één les per week precies goed.

Maar ik zie ook dansers waarvan je aan alles merkt: die willen meer. De leerling die na de les nog even blijft hangen. Die nieuwsgierig naar een andere studio kijkt. Die vraagt of hij ook eens modern mag proberen, terwijl hij eigenlijk voor hiphop kwam. Die merkt dat één of twee uur dans per week simpelweg niet genoeg is voor wat hij/zij eruit wil halen. Juist voor die dansers begon er bij mij iets te wringen.

Want meer willen dansen betekende automatisch ook: meer betalen.

Iedere extra les werd een extra jaartarief. En daarmee kon precies de motivatie die je als school eigenlijk wilt aanmoedigen op een financiële grens stuiten.

Daar wilde ik iets aan veranderen.

Onbeperkt dansen voor €750

Vanaf dit schooljaar kan een leerling voor €750 een volledig schooljaar onbeperkt dansen bij Dansplein.

Neem drie lessen van 75 minuten. Regulier komt dat uit op €1.050 per schooljaar. Na onze 10% meerlessenkorting blijft €945 over.

Onbeperkt dansen kost €750.

Dat scheelt dus al €195 bij drie lessen, terwijl een vierde les geen extra lesgeld meer toevoegt.

Maar die rekensom is niet de belangrijkste reden voor deze keuze.

Ik wil vooral niet dat een gemotiveerde leerling naar het rooster kijkt, drie lessen ziet waar hij of zij dolgraag aan mee zou doen en vervolgens denkt: Laat die derde maar zitten. Dat wordt te duur.

Als iemand de nieuwsgierigheid, het doorzettingsvermogen en de motivatie heeft om meer te leren, wil ik liever kijken hoe we die deur verder kunnen openen. Misschien betekent dat voor iemand twee lessen en voor een ander drie.

En misschien wil iemand een periode lang werkelijk alles uit het aanbod halen wat bij hem of haar past.

Als de behoefte om te groeien er is, wil ik dat ontwikkeling voorop kan staan.

Geld mag bespreekbaar zijn

Tegelijkertijd weet ik heel goed dat ook €750 veel geld kan zijn.

Net zoals €30 of €35 per maand dat kan zijn. Zeker wanneer er meerdere kinderen in een gezin zijn. Wanneer er naast dans ook zwemles, muziek, sport, schoolkosten en alle gewone uitgaven zijn. Of wanneer één ouder alles alleen moet dragen. Achter een inschrijving zit soms een rekensom die wij in de studio nooit zien.

Ouders die andere keuzes maken. Iets uitstellen. Extra werken. Toch ja zeggen omdat ze zien hoeveel plezier of ontwikkeling een activiteit hun kind geeft.

Dat besef wil ik niet verliezen.

Daarom vind ik het belangrijk dat we óók praten over financiële ondersteuning die bestaat. Want daarvan wordt naar mijn gevoel nog te weinig gebruikgemaakt.

Ben je tussen de 14 en 27? Vraag die €200 aan

Voor jongeren uit de gemeente Roosendaal tussen 14 en 27 jaar bestaat bijvoorbeeld The Clash. Via het Groeikapitaal is €200 beschikbaar om bij aangesloten culturele aanbieders te besteden. Dansplein is met ons aanbod aangesloten bij The Clash.

Ik vertel leerlingen hier regelmatig over.

En toch merk ik dat het vervolgens soms niet wordt aangevraagd.

Daar wil ik eigenlijk heel duidelijk over zijn:

als je ervoor in aanmerking komt, vraag het alsjeblieft aan.

Het is geen gunst die je aan Dansplein vraagt. Het is geld dat beschikbaar is gesteld om jonge mensen in Roosendaal de kans te geven hun talent en creativiteit te ontwikkelen. Het is een investering in jóuw ontwikkeling.

Dus als jij denkt: ik zou graag willen dansen of zelfs ik zou eigenlijk méér willen dansen, maar de kosten houden je tegen, laat dit geld dan niet liggen. Daar is het voor.

Ook voor jongere kinderen en volwassenen bestaan mogelijkheden

The Clash lost natuurlijk niet alles op. De regeling begint pas vanaf 14 jaar en stopt bij 27.

Gelukkig bestaan er daarnaast andere mogelijkheden.

Voor kinderen van 4 tot en met 17 jaar uit gezinnen waar onvoldoende financiële ruimte is, kan het Jeugdfonds Cultuur in Roosendaal onder voorwaarden bijdragen aan culturele activiteiten. Voor volwassenen vanaf 18 jaar met een inkomen rond het bestaansminimum kan het Volwassenenfonds Sport & Cultuur voor cultuur Wij hebben contact met deze organisaties en helpen graag wanneer iemand niet weet waar te beginnen.

Soms kost zo'n aanvraag wat tijd. Soms moet er informatie worden verzameld of is een tussenpersoon nodig. En misschien voelt alleen al het vragen om ondersteuning als een drempel.

Laat juist dát niet de reden zijn dat iemand stopt voordat hij begonnen is.

Stuur ons een bericht. Vraag het. We helpen graag mee.

Uiteindelijk wil ik vooral dat er gedanst wordt

Ik kan niet alle financiële drempels wegnemen.

Een zelfstandige dansschool met goede docenten, goede ruimtes en kwalitatieve lessen kost geld. Als ik daar zover op zou besparen dat de kwaliteit verdwijnt, zou ik precies afbreken waarvoor ik Dansplein ooit ben gaan bouwen.

Maar binnen die werkelijkheid kan ik wél keuzes maken.

• Een inhoudelijk waardevolle les laten staan terwijl de groep eigenlijk groter zou moeten zijn.
  

• Het jaartarief een jaar niet verhogen.
  

• Commitment en doorzettingsvermogen belonen.
  

• Onbeperkt dansen mogelijk maken zodat ontwikkeling niet bij een tweede les hoeft te stoppen.
  

• Dansers wijzen op geld dat speciaal voor hun culturele ontwikkeling beschikbaar is.
  

• En helpen wanneer een aanvraag ingewikkelder voelt dan nodig.

Dat zijn misschien op papier allemaal losse keuzes. Voor mij horen ze bij hetzelfde idee.

Kwaliteit moet iets waard mogen zijn. Maar kwaliteit moet óók bereikbaar blijven.

Want uiteindelijk hoop ik niet alleen op leerlingen die iedere week een les komt volgen.

Ik hoop op een leerling die binnenkomt, nieuwsgierig begint, ergens tegenaan loopt, doorgaat, een andere stijl probeert, zichzelf verrast en een paar jaar later terugkijkt en denkt:

Wat ben ik eigenlijk ver gekomen. Niet alleen als danser, maar als creatief en zelfstandig mens.

Dáár kan een goede dansles toe leiden. En daar wil ik binnen Dansplein zoveel mogelijk ruimte voor maken.

Met dansante groet,

Rob van de Geijn Artistiek en zakelijk leider Dansplein Roosendaal The clash: https://theclashroosendaal.nl/lessen-en-workshops/danceitout/ Link Jeugdfonds Sport en cultuur: https://jeugdfondssportencultuur.nl/